Oordelen

Ooit werkte ik als colporteur. Dagelijks werd ik wel uitgescholden. Mijn trainer zei me dan altijd, “Je weet nooit wat er achter de voordeur gebeurt.” Die uitspraak is me tot de dag van vandaag bijgebleven.

 

We hebben allemaal wel eens een vooroordeel, soms worden die bevestigd en soms helemaal niet.

Het is menselijk om te proberen, iets of iemand vooraf in te schatten. Je kan het niet veranderen dat er een gevoel op komt zetten als je naar iemand kijkt. Dat wordt veroorzaakt door een stukje brein genaamd de Amygdala. Deze is het formaat van een erwt maar kan je hele leven domineren.

Je amygdala is je emotioneel centrum en verantwoordelijk voor die zogenaamde voor oordelen. Deze zijn er niet voor niets, maar waarschuwen je voor potentieel gevaarlijke situaties. Dat je vooroordelen dus hebt is dus niet noodzakelijk slecht. Echter is het jouw keus om ernaar te luisteren of niet

 

Er wordt wel eens aan me gevraagd: "wat vind jij van mij?". Zeker op Facebook waar een groot deel van de vriendschapsverzoeken wordt gedaan door mensen die ik niet persoonlijk ken. Mijn reactie is dan altijd: "Ik vind niets van je". Ik heb oprecht geen mening. Ik kan niet oordelen aan de hand van een foto of eerste indruk.

 

Uiteraard komt er bij mij ook een gevoel op, zeker wanneer er zo maar ineens een vreemde tegen me praat.

Dat er dan een gevoel komt daar kan ik niets aan doen, mijn keus echter is om niet altijd iets te doen met dit gevoel. Ik laat het gewoon zijn.

 

Ik ga altijd het gesprek aan. Ik heb de leukste spontane gesprekken gehad met vreemden. Jazeker dit heeft ook vreemde gesprekken opgeleverd, bijvoorbeeld een gesprek met een onbekende bij een bank, waar ik ineens een aantal complimenten kreeg waarvan, mijns inziens, de intentie duidelijk was.

Persoonlijk is dating of seks voor mij niet de reden dat ik naar een bank toe ga, ik kom daar mijn financiën regelen.

Echter zal ik de ander niet veroordelen als deze denkt een mooie kans uit deze situatie te halen. Ik heb hem vriendelijk bedankt en ben verdergegaan met mijn dag. De desbetreffende man nam ook keurig zijn verlies en ging verder met zijn dag.

 

Nu kan ik hier een pleidooi doen over hoe ongepast het is om iemand zo in een bank aan te spreken, echter ben ik me dan druk aan het maken over de gedachten van een ander, die ik niet ken. Ik leef immers niet in zijn hoofd.

Voor hetzelfde geld heeft hij net een assertiviteitscursus gedaan en was ik de eerste vrouw waar hij een compliment aan durfde te geven. Of ik heb zijn intentie volledig verkeerd gelezen en hij vond oprecht wat ik er leuk uitzag. Misschien wilde hij zelf mijn jurk wel hebben. Of doe ik hem denken aan zijn zus die erg onzeker is en zou hij graag willen dat andere mensen haar meer complimenten zouden geven. Ik weet niet wat zijn intentie is, tot ik het aan hem vraag.  

 

Belangrijk hierin is dat je niet over je eigen grenzen heen gaat, je mag best zeggen dat iets niet oké voor jou is. Voor mij voelde bovenstaande situatie nooit dreigend of vervelend. Maar het is jouw goed recht om dat wel zo te voelen. Dat gevoel, mag er dus best zijn, het is er immers om jou te beschermen. Daarbij zijn voor iedereen de grenzen anders. Wat voor mij prima is, is dat voor een ander misschien niet. Daarom is het belangrijk te blijven communiceren.

 

Wat ik doe wanneer ik een nieuw iemand of nieuwe situatie tegen kom is mijn eerste gevoelens en gedachten naar de achtergrond verplaatsen. Ik stap er overheen en probeer de nieuwe situatie of persoon blanco te bekijken.

 

Bedenkend dat iedereen een verhaal heeft en ik dat verhaal niet ken. Waarom zou ik die ander dan niet de kans geven het verhaal te delen? Gaat het over een grens bij mij, dan is dat aan mij om die aan te geven. Het is de taak van de ander om die grens te respecteren. Zolang we deze standaarden waarderen en respecteren sta ik altijd open voor dialoog.

 

Jij bent de baas over je eigen gedachten en gevoelens. Je kan het gevoel niet weghalen, je kan wel kiezen hoe je reageert.

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0